Dzwonić w razie konieczności obecności kapłana: 604-422-072

OGŁOSZENIA PARAFIALNE

24 Niedziela Zwykła

16.09.2018

 

1. Tydzień temu z okazji święta M.B. Siewnej zostało poświęcone w kaplicy ziarno zbóż. Dziś możemy zabrać woreczki z ziarnem, aby tradycyjnie wysypać je na swoich polach, sadach, ogrodach, ogródkach, aby uświęcić tę ziemię, na której żyjemy i pracujemy.

Złożone przy tej okazji ofiary zostaną przeznaczone na zakup ostatniej z figur archaniołów - Michała (koszt 1.100 zł). Zostanie ona poświęcona podczas odpustu w Rogalinku - sanktuarium pod patronatem Świętego Anioła i ustawiona przy wejściu na teren naszej kaplicy.

 

2. W poniedziałek: Duszpasterstwo Dorosłych "ALFA" zaprasza na spotkanie tych wszystkich, którzy chcą pogłębić swoją wiarę poprzez rozważanie w większym gronie tekstów Pisma Świętego. Spotkanie rozpoczyna się Mszą św. o godz. 18.00, później przechodzimy do salki parafialnej.

 

3. Od poniedziałku rozpoczynamy też przyjmowanie intencji mszalnych na 1 kwartał 2019 roku, czyli miesiące: styczeń, luty i marzec.

Informuję że z powodu ilości spraw do oddania Panu Bogu, przemodlenia, wprowadzamy w każdy 2 czwartek oraz 2 niedzielę miesiąca Mszę św. zbiorową, czyli sprawowaną w więcej niż jednej intencji.

 

4. We wtorek przypada wspomnienie św. Stanisława Kostki - Patrona Polski. Jest to też dzień imienin ks. Abpa Stanisława Gądeckiego, pamiętajmy o naszym Biskupie w modlitwach.

 

5. W środę zapraszam na spotkanie o godz. 20.00 katechistów działających w parafii.

 

6. Wiadomość dla Parafian, których bliscy przebywają w Domu Opieki w Czapurach - od najbliższej soboty zaczynamy już regularnie odprawiać Mszę św. w kaplicy D.O.P. w każdą sobotę o godz. 15.00.

 

7. Wszystkich małżonków, którzy w tym roku obchodzili, bądź będą obchodzić 25 lub 50 rocznicę małżeństwa ks. Biskup Grzegorz Balcerek zaprasza na uroczystą Mszę św. w ich intencji w przyszłą niedzielę o godz. 16.00 w Katedrze.

 

8. W Rogalinku, w kościele pw. św. Michała Archanioła, 29 września (sobota) o godz. 18.00 odprawiona zostanie suma odpustowa, na którą chcemy pieszo pielgrzymować. Pan Janusz zbiera zapisy na tę pielgrzymkę w zakrystii (musimy znać ilość pielgrzymów, ponieważ na trasie sołtys Czapur przygotowuje gorący poczęstunek, a po Sumie Odpustowej ks. prob. Eugeniusz chce nas ugościć kawą, herbatą i czymś słodkim). Wyruszymy o godz. 14.00, weźmiemy udział w uroczystej sumie i wrócimy do Czapur autokarem.

Dla uczniów z kl. 7 i 8 S.P. - przygotowujących się do Bierzmowania udział w pielgrzymce jest obowiązkowy - w trakcie pielgrzymki będziemy zapisywać kandydatów.

 

9. W dniach 2-6 października organizujemy wycieczkę do Rzymu, na rozpoczęcie Synodu Biskupów o młodzieży. Oczywiście w trakcie wyjazdu również spacery i zwiedzanie Wiecznego Miasta. Koszt 1.000 zł (bilety lotnicze i noclegi). Zapisy u p. Janusza do najbliższej środy.

 

FESTYN "POŻEGNANIE LATA"

Wspólnie z Sołtysem, Radą Sołecką Czapur oraz Wiestinem zapraszamy wszystkie dzieci z naszej Parafii wraz z Rodzicami DZISIAJ (niedziela) na parking przy kościele, na Festyn Rodzinny "Pożegnanie Lata 2018". Początek festynu o godz. 15.00, zakończenie o 19.00.

W trakcie festynu dla dzieci: zestaw zamków dmuchanych, wóz strażacki, konkursy i zabawy z nagrodami, wata cukrowa, popkorn, słodki poczęstunek i hot-dogi. Dla dorosłych: kawa, herbata, ciastka, chleb ze smalcem oraz prawdziwa wojskowa grochówka za symboliczną opłatę. Cały dochód z festynu zostanie przeznaczony na organizację spotkania dzieci ze św. Mikołajem w grudniu.

Organizatorzy zapewniają wspaniały nastrój i dobrą zabawę tak dzieciom jak i dorosłym.

 

FERIE ZIMOWE

W 2 tygodniu ferii zimowych organizujemy wyjazd narciarski dla dzieci i młodzieży do Zakopanego. Koszt 1.100 zł (przejazd, noclegi, wyżywienie, wypożyczenie sprzętu, karnety na wyciąg, ubezpieczenie). Zapisy u p. Janusza z wpłatą 300 zł.

 

 

List Pasterski

Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego

przed Zebraniem Plenarnym Rady Konferencji Episkopatów Europy

w Poznaniu

 

 

Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia,

Drodzy Archidiecezjanie!

 

Minęło już 1050 lat od Chrztu Polski w 966 roku oraz od przybycia ‒ dwa lata później ‒ Jordana, pierwszego biskupa w Polsce. Świętujemy ten wielki jubileusz 1050-lecia biskupstwa poznańskiego pod hasłem „Poznań. Chrystus i my”, dziękując Bogu za bezcenny dar wiary, jaki otrzymaliśmy od Niego. W najbliższych dniach w nasze dziękczynienie włączą się europejscy kardynałowie, arcybiskupi i biskupi, Przewodniczący Konferencji Episkopatów wszystkich krajów Europy. Przybędą oni do Poznania, do Polski, aby uczcić stulecie odzyskania niepodległości przez nasz kraj i 1050. rocznicę ustanowienia pierwszego biskupstwa na naszych ziemiach.

1. Bóg nas zbawia

W dzisiejszej Ewangelii Jezus uzdrawia głuchoniemego, czyli człowieka, który nie jest w stanie osobiście przedstawić swojej prośby o uzdrowienie. Szczególną cechą uzdrowienia głuchoniemego jest wiara zastępcza innych ludzi. Sam chory nie jest w stanie wyrazić słowami swojej wiary. To inni ludzie, którzy go przyprowadzili proszą Jezusa o nałożenie na niego rąk.

Uzdrowienie głuchoniemego jest uważane za symbol chrztu świętego. W tym bowiem sakramencie kapłan powtarza gest Jezusa ‒ dotknięcie uszu i ust ‒ i modli się: „Pan Jezus, który przywrócił słuch głuchym, a mowę niemym, niech ci udzieli łaski, abyś szybko mógł słuchać Jego słowa i wyznawać swoją wiarę” (Chrzest dzieci). My ludzie ochrzczeni, chcemy być ludźmi wiary, odważnymi świadkami Chrystusa, którzy także dzisiaj mogą pomóc ludziom głuchym na słowo Boże i niezdolnym do wyrażenia swojej wiary, przyprowadzając ich – dzięki naszej wierze – na spotkanie z Chrystusem.

W sakramencie chrztu św. Bóg dotknął nas łaską wiary, a poprzez bierzmowanie Duch Święty namaścił nas swoją mocą. Podczas każdej Eucharystii Jezus otwiera nam uszy na słowa Ewangelii, zawierające orędzie o wiecznym i powszechnym Królestwie Bożym: „Królestwie prawdy i życia, Królestwie świętości i łaski, królestwie sprawiedliwości, miłości i pokoju”.

Odczytane dziś proroctwo Izajasza (Iz 35,4-7a) stanowi zaproszenie do budowania tego Królestwa. Do większego zaangażowania się w życie i misję Kościoła. W naszych parafiach, we wspólnotach duszpasterskich, w grupach żywego różańca czy na lekcjach religii – także w tym rozpoczynającym się nowym roku szkolnym ‒ pragniemy razem z innymi doświadczać dobrodziejstw tego Królestwa, do czego zachęca nas prorok Izajasz słowami: „Odwagi, nie bójcie się!”.

2. Solidarny duch Europy

Mamy zresztą od kogo się uczyć tej odwagi w budowaniu Królestwa Bożego na ziemi. Przez wielkopolską ziemię przeszedł przecież korowód świętych ludzi, którzy dokonali cudów dzięki zaangażowaniu na rzecz innych. Warto w tym miejscu przypomnieć św. Urszulę Ledóchowską, bł. Siostrę Sancję, bł. Edmunda Bojanowskiego, ks. Aleksandra Woźnego czy kandydata na ołtarze doktora Kazimierza Hołogę.

Także dzisiaj wokół nas jest wielu ludzi ofiarnych, wolontariuszy, którzy bezinteresownie odczytali we właściwy sposób swoje chrześcijańskie powołanie, wspierając innych w trudnościach, w cierpieniu i w chorobie, stając na straży ludzkiego życia, często uzbrojeni tylko w gotowość do słuchania. Wielu z nich pomaga dzieciom i młodzieży, niektórzy spędzają wiele godzin przy łóżku chorego, niosą pomoc rodzinie, dla której choroba bliskiej osoby jest szczególnie trudnym okresem, inni podejmują dzieło wolontariatu misyjnego niosąc przesłanie Ewangelii do innych krajów. Czasami jest to pomoc wynikająca z potrzeby chwili, jak w przypadku kataklizmów i nagłych wypadków.

Właśnie tej tematyce ‒ wolontariatu oraz solidarności między grupami społecznymi, Kościołami, państwami i między narodami ‒ będzie poświęcone Zebranie Plenarne Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE), które odbędzie się w Poznaniu pod hasłem „Solidarny duch Europy”. Obrady będą poświęcone roli solidarności w kształtowaniu sumień i społeczeństw, zwłaszcza w stosunkach międzypokoleniowych ‒ z socjologicznego, politycznego i ekonomicznego punktu widzenia. Następnie temat zostanie rozpatrzony
w bardziej eklezjalnej perspektywie. Biskupi omówią temat solidarności Kościoła – czyli chrześcijańskiej miłości – w Europie: poczynając od jej istotnej roli w życiu wiernych do jej wkładu w dzieło nowej ewangelizacji młodych ludzi.

CCEE (łac. Consilium Conferentiarum Episcoporum Europae) to rada zrzeszająca narodowe konferencje episkopatów krajów europejskich. W jej skład wchodzi trzydziestu trzech przewodniczących episkopatów krajów europejskich ‒ od Portugalii po Białoruś, od Anglii po Maltę, oraz biskupi będący jedynymi katolickimi ordynariuszami w swoich krajach: arcybiskupi Luksemburga, Monako, biskup Kiszyniowa, eparcha mukaczewski
i administrator apostolski Estonii. Wszyscy razem reprezentujemy czterdzieści pięć krajów na kontynencie europejskim, czyli więcej niż liczy sobie Unia Europejska. Do tej grupy dochodzą biskupi z Turcji, biskup obrządku maronickiego z Cypru oraz administrator apostolski patriarchatu Jerozolimy. Ostatnie spotkania plenarne CCEE odbyły się w Ziemi Świętej (2015), w Księstwie Monako (2016) i w Mińsku (2017).

Można powiedzieć, że w dniach od 13 do 16 września Poznań stanie się stolicą chrześcijańskiej Europy, w której pragniemy oddychać duchem solidarności; solidarności wyrastającej z ducha Ewangelii. Jest to działanie wymagające podobnej odwagi, jaka charakteryzowała biskupa Jordana, gdy jako cudzoziemiec przybył do naszego kraju. Aby podkreślić wagę wydarzenia, do Poznania przybędzie także w tych dniach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda.

 

Drodzy Archidiecezjanie!

Pragnę dzisiaj zaprosić Was wszystkich do uczestnictwa w tym ważnym, historycznym momencie. Zapraszam z całego serca do uczestnictwa w liturgicznych celebracjach:

  • Mszę św. inaugurującą obrady odprawimy w bazylice kolegiackiej ‒ w poznańskiej farze (ul. Gołębia 1) w czwartek, dnia 13 września o godz. 18.30. Na liturgię zapraszam w szczególności wszystkich wolontariuszy, wśród nich lekarzy, pielęgniarki, osoby pomagające w hospicjach i ogrzewalniach, osoby zaangażowane w działalność parafialnych i szkolnych kół Caritas, wolontariat misyjny;
  • wszystkie osoby życia konsekrowanego zgromadzą się na uroczystych nieszporach w katedrze na Ostrowie Tumskim w piątek, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego – dnia 14 września – o godz. 17.45;
  • Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej, katecheci i katechiści spotkają się w katedrze w sobotę – dnia 15 września – o godz. 19.00;
  • natomiast wszystkich Drogich Diecezjan i Gości zapraszam do katedry poznańskiej na Mszę św. kończącą obrady Rady Konferencji Episkopatów Europy – w niedzielę, dnia 16 września, o godz. 10.00. Będzie to okazja do uzyskania jubileuszowego odpustu i świątecznego spotkania w duchu solidarności chrześcijańskiej Europy.

 

Wszystkim umiłowanym Archidiecezjanom z serca błogosławię

† Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy

 

 

 

WYCHOWAWCA CHRZEŚCIJAŃSKI

W PROCESIE ROZEZNAWANIA POWOŁANIA

List Pasterski z okazji VIII Tygodnia Wychowania

9 – 15 września 2018 roku

 

W przyszłą niedzielę rozpocznie się w naszej Ojczyźnie VIII Tydzień Wychowania. Jego tematyka będzie nawiązywać do hasła, mającego się rozpocząć już za miesiąc w Rzymie, 15. Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów: Młodzież, wiara i rozeznanie powołania,.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus kieruje naszą uwagę ku ludzkiemu wnętrzu. Przytacza skargę Boga zawartą w Księdze Proroka Izajasza: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie” (Mk 7,6). Przypomina też, że dla naszego zbawienia decydujące są nie zewnętrzne okoliczności, ale to, co pochodzi z ludzkiego wnętrza.

1. Życiowe decyzje

W dokumencie przygotowawczym najbliższego Synodu Biskupów zwraca się uwagę na trzy przekonania dotyczące rozeznania duchowego. „Pierwszym jest to, że Duch Boży działa w sercu każdego mężczyzny i każdej kobiety poprzez uczucia i pragnienia, które wiążą się z ideami, obrazami i planami. (…) Drugim przekonaniem jest, że ludzkie serce, z powodu swej słabości i grzechu, jest zazwyczaj rozdarte, ponieważ pociągają je bodźce różne, a nawet sobie przeciwstawne. Trzecie przekonanie, to fakt, że życie narzuca konieczność podjęcia decyzji, bo nie można się wahać w nieskończoność”.

Często w naszym życiu stajemy na rozstaju dróg. Jest jasne, że nie da się iść kilkoma naraz, dlatego trzeba podjąć decyzję, którą z nich wybrać. Takim punktem, z którego wychodzi kilka możliwych ścieżek, jest decyzja dotycząca wyboru życia małżeńskiego, kapłańskiego, konsekrowanego czy życia w stanie wolnym. Kolejne skrzyżowania dróg życiowych mogą być związane z wyborem pracy, decyzją dotyczącą dalszego kształcenia miejsca zamieszkania. Rozeznawanie powołania bywa kojarzone z młodością, jednak umiejętność ta potrzebna jest przez całe życie.

Mottem tegorocznego Tygodnia Wychowania jest hasło: Wybór drogi. Zapraszamy Rodziców, Nauczycieli i wszystkich Wychowawców do zastanowienia się, jak pomóc dzieciom i wychowankom w procesie rozeznawania ich życiowych decyzji. Refleksja ta może być pomocna także w naszej osobistej formacji.

2. Wewnętrzny kompas

Rozeznawanie powołania nie opiera się na prostych podpowiedziach przychodzących z zewnątrz. Chodzi w nim raczej o ustawienie wewnętrznej busoli, która umożliwi w każdej życiowej sytuacji odkrycie najlepszej z dróg. W najnowszej adhortacji o powołaniu do świętości papież Franciszek pyta: „Jak rozpoznać, czy coś pochodzi od Ducha Świętego, czy pochodzi z ducha tego świata lub z ducha diabła?”. Ojciec święty udziela następującej odpowiedzi: „Jedynym sposobem jest rozeznanie, które wymaga nie tylko dobrej zdolności rozumowania lub zdrowego rozsądku, ale jest także darem, o który należy prosić” (Franciszek, Adhortacja apostolska Gaudete et exsultate 166).

Tym, kto ma plan na nasze życie i wie, czego naprawdę potrzebujemy, jest Bóg. Ten, który nas stworzył i zna nas lepiej niż my sami siebie, jest więc najwłaściwszym Adresatem pytania o to, jaką drogę wybrać w konkretnej sytuacji. Bóg jest obecny w swoim Słowie, dlatego w rozeznawaniu powołania konieczne jest spotkanie z Biblią. Papież Benedykt XVI napisał: „W młodości pojawiają się nieodparte i szczere pytania na temat sensu własnego życia i tego, jaki kierunek nadać swojej egzystencji. Na te pytania tylko Bóg potrafi dać prawdziwą odpowiedź. (…) Powinniśmy pomóc młodym ludziom w poznawaniu Pisma Świętego i bliskim obcowaniu z nim, aby było niczym kompas wskazujący drogę, którą należy iść” (Benedykt XVI, Adhortacja apostolska Verbum Domini 104).

Posiadanie wewnętrznego „kompasu”, umożliwiającego spokojne rozeznawanie i dojrzałe podejmowanie decyzji, konieczne jest szczególnie dziś, gdy człowiek jest narażony na oddziaływanie tak wielu zewnętrznych czynników, związanych chociażby z mediami elektronicznymi. „Wszyscy, ale szczególnie młodzi ludzie – pisze papież Franciszek – są narażeni na nieustanny zapping [skakanie po kanałach telewizyjnych]. Można poruszać się w dwóch lub trzech przestrzeniach jednocześnie i uczestniczyć w tym samym czasie w różnych wirtualnych wydarzeniach. Bez mądrości rozeznania łatwo możemy stać się marionetkami, będącymi zakładnikami chwilowych tendencji”(Franciszek, Adhortacja apostolska Gaudete et exsultate 167). Ktoś z czytających te słowa przyznał: „rzeczywiście, ostatnio przyłapałem się na tym, że oglądam mecz w telewizji, na laptopie mam włączony kolejny odcinek serialu i jednocześnie »esemesuję« z kimś na komórce”.

3. Czynniki, które warto uwzględnić w procesie rozeznawania

Powołanie jest zawsze związane z jakąś misją, która spełnia się w miłości. Takie wartości, jak odniesienie sukcesu i zapewnienie utrzymania sobie i rodzinie – choć same w sobie bardzo ważne – nie powinny stanowić jedynego i głównego kryterium w podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłości. Viktor Frankl, austriacki psycholog i psychiatra, więzień obozów koncentracyjnych II wojny światowej przestrzegał swych studentów: „Nie gońcie za sukcesem – im bardziej ku niemu dążycie, czyniąc z niego swój jedyny cel, tym częściej on was omija. Do sukcesu bowiem, tak jak do szczęścia, nie można dążyć; musi on z czegoś wynikać i występuje jedynie jako niezamierzony rezultat naszego zaangażowania w dzieło większe i ważniejsze od nas samych…” (Viktor Frankl, Człowiek w poszukiwaniu sensu).

Święty Paweł poucza, że „Bóg jest w nas sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą” (Flp 2, 13). W procesie rozeznawania powołania warto więc postawić następujące pytania: Jakie są moje najgłębsze pragnienia? Jakie mam zdolności i gdzie je najlepiej wykorzystam? W jaki sposób najpełniej będę służył Bogu i drugiemu człowiekowi?

Rodzice, księża, katecheci, nauczyciele i wychowawcy – to osoby towarzyszące młodym w procesie rozeznawania ich powołania. Mogą to czynić przez rozmowę, dobre rady, dzielenie się doświadczeniem, stawianie pytań, a przede wszystkim przez samą obecność. Ilu młodych ludzi zafascynowało się życiem małżonków, którzy założyli piękną kochającą się rodzinę? Podobnie większość księży spotkała w młodości kapłana, który zachwycił ich przeżywaniem swego powołania. Pewnie wielu słuchających teraz tych słów ma przed oczyma taką osobę, która wpłynęła na ich życie. Warto za nią podziękować Bogu.

Rozeznawaniu powołania służy szczery i pełen ufności dialog człowieka z Bogiem, a zwłaszcza prośba o światło Ducha Świętego. Przedmiotem rozmowy młodego człowieka z Bogiem powinna być też prośba o dar męstwa. Można przecież dobrze rozpoznać powołanie, ale nie mieć odwagi, by je podjąć. Taka sytuacja zdarza się dziś dość często, chociażby w przypadku mężczyzn i kobiet przekonanych wewnętrznie, że pragną podjąć wspólne życie, a którym brakuje jednak odwagi, by wyznać sobie miłość w sakramencie małżeństwa. Może się też zdarzyć, że ktoś usłyszy głos powołania do kapłaństwa czy życia konsekrowanego, a braknie mu odwagi, by wielkodusznie na nie odpowiedzieć i wejść na drogę jego realizacji. Jakże ważne jest towarzyszenie młodym w rozeznawaniu ich powołania poprzez naszą modlitwę.

Zapraszamy wszystkich do wspólnego przeżycia VIII Tygodnia Wychowania, poprzedzającego w tym roku Synod Biskupów, który będzie poświęcony młodzieży w kontekście rozeznawania i podejmowania życiowych decyzji. Prośmy Chrystusa – najlepszego Wychowawcę, by dobre wykorzystanie tego czasu stało się naszym przyczynkiem do owocnego przeżycia synodu. Prośmy też o to, by młodzi ludzie właściwie rozeznali swoją dalszą drogę, zaufali Panu Bogu i owocnie zrealizowali swoje życiowe powołanie.

Na rozpoczynający się rok szkolny i katechetyczny 2018/19 oraz związane z nim nowe zadania duszpasterskie udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

 

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi

obecni na 379 Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,

Janów Podlaski-Siedlce, 7-9 czerwca 2018 r.

 

 

 

Apel Zespołu KEP

ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych

na sierpień – miesiąc abstynencji 2018

 

W naszym codziennym życiu, ale także w ojczystej tradycji i kulturze, chleb zajmuje szczególne miejsce. Każdego dnia prosimy Boga Ojca: „chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Wyznajemy słowami ludowej mądrości, że „chleb to w domu włodarz, w pracy przyjaciel, w drodze towarzysz”. Taki jest nasz codzienny, ziemski chleb. W taki sposób go postrzegamy, szanujemy i kochamy.

Dzisiejsza Ewangelia opisuje cudowne rozmnożenie chleba. Nawiązując do tego wydarzenia, Katechizm Kościoła Katolickiego poucza nas, że „cudowne rozmnożenie chleba, w czasie którego Pan odmawia błogosławieństwo, łamie i podaje uczniom, aby nakarmić nim tłumy, jest zapowiedzią obfitości jedynego Chleba – eucharystycznego”.

Zarówno chleb nasz codzienny, dzięki któremu karmimy nasze ciała, nabieramy sił fizycznych, jak i Eucharystia, która jest pokarmem na życie wieczne, dzięki której wzrastamy duchowo, to wspaniałe dary dane przez Boga na czas naszej ziemskiej pielgrzymki. Wielu z nas potrafi docenić je i owocnie z nich korzystać. Wielu jednak marnuje je w różny sposób i rezygnuje z nich. Zdarza się, że we właściwym wykorzystaniu chleba codziennego i Eucharystii przeszkadza pijaństwo, uzależnienie od alkoholu, czy też inne zniewolenia. W domach, w których rodzice piją nadmiernie alkohol, często nie wystarcza pieniędzy na zaspokojenie podstawowych potrzeb, w tym na zakup chleba. Grzeszne nałogi oddalają ludzi także od źródła życia – od zjednoczenia z Jezusem w Eucharystii. Trzeba podkreślić z mocą, że pijaństwo i uzależnienia są przyczyną dotkliwego, niszczącego głodu fizycznego i duchowego.

Troska o trzeźwość Polaków fundamentem walki o niepodległość

Przeżywamy rok jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości. Nasi przodkowie mieli aspiracje, aby wydźwignąć Polskę z niewoli ku niepodległości. Odrodzenie niepodległej Polski wymagało ofiarnej walki i wytrwałej pracy na różnych polach. Wielu bohaterów tamtych czasów zdawało sobie sprawę, że troska o trzeźwość Polaków jest fundamentem walki o niepodległość. Stanowi także podstawę jej utrzymania. I chociaż sto lat temu spożywaliśmy zaledwie 1 litr czystego alkoholu rocznie na osobę, to troska o trzeźwość Narodu była priorytetem w działaniach wielu polskich patriotów, chociażby generała Józefa Hallera, abstynenta, aktywnego działacza na rzecz trzeźwości.

A jak jest dziś, po stu latach? Dzisiaj ze smutkiem, ale i z przerażeniem trzeba powiedzieć, że spożywamy 10 razy więcej alkoholu, niż wtedy. Przypomnijmy, że alkohol nie jest substancją konieczną do życia, która ma być dostępna zawsze i wszędzie. Jest substancją psychoaktywną, narkotykiem, który jest tak groźny, bo sprzedawany legalnie i prawie wszędzie. Ojciec prof. Jacek Salij podkreślił, że „można zatem się zastanawiać, czy my na serio wierzymy w życie wieczne, jeśli tak niewiele czynimy dla stworzenia atmosfery społecznej, która skutecznie blokowałaby rozwój alkoholizmu. Przecież tu chodzi już nie tylko o to, że alkoholizm wprowadza wielki chaos w życie społeczne i jest źródłem nieszczęścia wielu rodzin; tutaj już chodzi wręcz o życie wieczne wielu spośród nas!”.

Pijaństwo zagraża także osiągnięciu wielu ambitnych celów narodowych. Chcemy, by rodziło się jak najwięcej dzieci w silnych i stabilnych rodzinach. Tymczasem alkohol to jedno z największych zagrożeń dla rodziny, to źródło rozwodów, przemocy i dramatów. Chcemy rozwijać się gospodarczo, a jednocześnie co roku marnotrawimy miliardy złotych na pokrycie kosztów nadmiernego spożycia alkoholu. Mamy ambicję być społeczeństwem zdrowym, a alkohol powoduje liczne choroby, w tym nowotwory. Alkohol odbiera rocznie życie tysiącom Polaków. Chcemy być społeczeństwem praworządnym, a tymczasem nadużywanie alkoholu jest jednym z głównych czynników popełniania przestępstw, zwłaszcza tych najcięższych.

Ta diagnoza musi nas skłonić do refleksji i odważnego działania. Abstynencja to pójście drogą proroków dobra. To wielkie błogosławieństwo dla każdego z nas, dla naszych bliskich, a także dla naszej ojczyzny. To podstawa szczęścia w małżeństwie i rodzinie. To warunek panowania nad sobą. Człowiek nietrzeźwy schodzi z drogi błogosławieństwa i życia. Zaczyna dręczyć samego siebie i swoich bliskich. Zwykle wikła się też w coraz większe zło moralne. Bez trzeźwości nie potrafimy naśladować Jezusa i iść drogą świętości. Jeżeli chcemy być dojrzałymi chrześcijanami, musimy zachować trzeźwość w myśleniu i postępowaniu.

Narodowy Program Trzeźwości szansą dla naszej Ojczyzny

W jubileuszowym roku odzyskania niepodległości ogłosiliśmy Narodowy Program Trzeźwości, który jest owocem Narodowego Kongresu Trzeźwości, który odbył się w 2017 roku.

Narodowy Program Trzeźwości to zadanie rozpisane na całe pokolenie. To program, który ma promować abstynencję i umiar wśród Polaków i doprowadzić do zmniejszenia przynajmniej o połowę ilości spożywanego obecnie alkoholu. Chodzi również o zmianę mentalności w tej dziedzinie. Narodowy Program Trzeźwości wskazuje na zadania Kościoła, rodziny, państwa i samorządu w trosce o abstynencję wielu i o trzeźwość wszystkich. Narodowy Program Trzeźwości jest potrzebny, abyśmy dalej istnieli jako Naród. Program ten nie jest jednak lekiem, ale receptą. Sam program nie wystarczy. Trzeba go brać w dłonie, trzeba go czytać i konsekwentnie realizować. Dopiero wówczas przyniesie oczekiwane rezultaty.

Musimy pamiętać, że nawet najlepsze prawo czy najbardziej profesjonalne programy profilaktyczne i terapeutyczne nie zadziałają „własną mocą”, czyli w sposób automatyczny. Potrzebni są ludzie, którzy – ofiarnie, mądrze i wytrwale kochając – podejmą służbę w tym zakresie. W Kościele, w rodzinach, we władzach państwowych i samorządowych mamy wiele osób kompetentnych, zatroskanych o trzeźwość Narodu. Współpraca i integracja ich wysiłków ma szansę przyczynić się do powstania ruchu społecznego „Ku trzeźwości Narodu”, powstania wielkiej narodowej koalicji ludzi dobrej woli – małżonków i rodziców, księży, psychologów i pedagogów, polityków i samorządowców, ludzi kultury i mediów, kościołów i związków wyznaniowych – na rzecz troski o trzeźwość naszego społeczeństwa.

Każdy z nas musi się przekonać, że wobec nadużywania alkoholu nie jesteśmy bezradni i że w normalnym społeczeństwie nie może być przymusu picia alkoholu i pielęgnowania zwyczajów pijackich. Troska o pomyślność naszej Ojczyzny wymaga od nas wszystkich zaangażowania w naprawę dramatycznej sytuacji spowodowanej pijaństwem i alkoholizmem. Około milion osób jest uzależnionych, a 3 miliony pije ryzykownie i szkodliwie. Statystyki wskazują, że 18 procent Polaków, których można nazwać głównymi „dostawcami problemów”, wypija aż 70 procent spożywanego w kraju alkoholu, czyli ponad 33 l. czystego alkoholu w ciągu roku. Niestety, narzucają oni pozostałym swój niszczący styl życia. Z tym musimy skończyć. Chcemy jednak podkreślić, że nie proponujemy prohibicji, lecz radosne życie w prawdziwej wolności, której nie ma bez trzeźwości.

Musimy bezwzględnie przestrzegać wymogu pełnej abstynencji od alkoholu wśród dzieci i młodzieży do pełnoletności oraz formować takich ludzi dorosłych, którzy żyją w trzeźwości, czyli są bądź abstynentami, bądź sięgają po alkohol bardzo rzadko, jedynie w symbolicznych ilościach i wyłącznie wtedy, gdy z jakichś względów nie są zobowiązani do abstynencji.

Troska o trzeźwość to jeden z filarów duszpasterstwa w Polsce. Miłość Chrystusa przynagla zwłaszcza kapłanów, do ratowania naszego Narodu przed plagą nietrzeźwości. Kościół zawsze będzie się troszczył o trzeźwość Narodu, gdyż jest ona warunkiem trwania w przyjaźni z Bogiem, a także warunkiem respektowania Dekalogu i uczciwego wypełniania podjętych zobowiązań w małżeństwie i rodzinie, w pracy zawodowej, parafii, środowisku i państwie. Ważne jest tworzenie i wspieranie grup modlitewnych w intencji trzeźwości, a także tworzenie nowych i aktywizacja już istniejących bractw i stowarzyszeń abstynenckich. Cenną rzeczą jest wspieranie grup Anonimowych Alkoholików oraz grup Al-Anon, a także promowanie na wskroś przecież chrześcijańskiego Programu Dwunastu Kroków, który ludzi uzależnionych czy współuzależnionych prowadzi od kryzysu do świętości. Cenne jest włączanie coraz większej liczby dzieci i młodzieży w Dziecięcą Krucjatę Niepokalanej, ruch Światło-Życie, czy inne ruchy istniejące w Kościele, a coraz więcej dorosłych w Krucjatę Wyzwolenia Człowieka. Ważne jest organizowanie spotkań modlitewnych, pielgrzymek, a także rekolekcji trzeźwościowych.

Ogromna odpowiedzialność stoi także przed władzami państwowymi i samorządowymi. Z nadzieją przyjmujemy ostatnie zmiany regulacji prawnych, które są początkiem do odważniejszej ochrony trzeźwości. To jednak wciąż zbyt mało. Regulacje prawne w różnych krajach całego świata mówią nam wprost: nadużywanie alkoholu można ograniczyć poprzez: całkowity zakaz reklamy i innych form promocji alkoholu, ograniczenie punktów i czasu jego sprzedaży, a także ograniczenie ekonomicznej dostępności alkoholu. Pozytywnym dla nas przykładem może być Litwa, gdzie z sukcesem podjęto odważne działania, między innymi likwidując alkohol ze stacji paliw i podnosząc wiek do 20 lat, w którym można kupić alkohol. Konieczna jest w Polsce także konkretna, profesjonalna pomoc dla miliona dzieci żyjących w rodzinach z problemem alkoholowym. Z przerażeniem patrzymy na dane z badań mówiące o tym, że po alkohol sięgają coraz młodsze dzieci. Trzeba ten trend zatrzymać. Nie wolno też tolerować łamania zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim. Bł. ks. Bronisław Markiewicz ostrzegał dramatycznie: „Zdrajcą narodu i wiary jest ten, kto dzieci i młodzież chciałby wychować ze szklanką piwa lub kieliszkiem wina w ręku.”

Jako obywatele musimy odważnie mobilizować kandydatów w wyborach parlamentarnych i samorządowych, aby w swoich programach i deklaracjach wpisywali ochronę trzeźwości. Nie akceptujmy liderów społecznych, którzy nadużywają alkoholu. To jeden z warunków budowania spokojnych, bezpiecznych i rozwijających się lokalnych wspólnot, a także dostatniej Ojczyzny.

Sto dni abstynencji na stulecie odzyskania niepodległości

Co roku prosimy o przeżycie sierpnia bez alkoholu. Jednak w tym jubileuszowym roku chcemy zaprosić Polaków do ambitniejszego działania, do ambitniejszej drogi. Czas od soboty 4 sierpnia do niedzieli 11 listopada 2018 roku to 100 dni. W tym roku odważnie prosimy: niech będzie to 100 dni abstynencji. Sto dni abstynencji na stulecie odzyskania niepodległości przez Polskę. Wolność kosztowała życie tak wielu Polaków. My dzisiaj nie musimy za Polskę umierać. Ale by chronić wolność i wspierać rozwój Polski i Polaków, musimy sobie wyznaczać ambitne cele. Jednym z nich jest właśnie ochrona trzeźwości. Św. Jan Paweł II mówił nam, że „prawdziwy egzamin z wolności jest dopiero przed nami”. To prawda. Nie możemy zawieść w tej tak ważnej sprawie. Dlatego podejmijmy to wezwanie: 100 dni abstynencji na stulecie niepodległości. To jest naprawdę egzamin z wolności i miłości do Ojczyzny!

Musimy zrozumieć, że dla nas wybiła godzina zmagań o wolność. Że znajdujemy się w szczególnym czasie, że od krzewienia trzeźwości zależeć będzie przyszłość Kościoła i naszej Ojczyzny. Przez bezinteresowny dar abstynencji wielu do trzeźwości wszystkich!

Prośmy Maryję, Królową Polski, aby wspierała nas w naszych szlachetnych postanowieniach dobrowolnej abstynencji, podejmowanej z miłości do bliźnich i do naszej Ojczyzny. Niech Polska będzie narodem ludzi trzeźwych, prawdziwie wolnych, dla których hasło: „Bóg. Honor. Ojczyzna” będzie wielkim wyzwaniem w codziennej pracy dla dobra polskich rodzin, Kościoła i całej umiłowanej Ojczyzny.

 

+ Tadeusz Bronakowski
Przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych

Łomża, dnia 24 maja 2018 r.
Materiał do wykorzystania duszpasterskiego w ostatnią niedzielę lipca 2018 r.